Βράβευση Σούλα από το ΤΕΦΑΑ

Η ΣΕΦΑΑ Τρικάλων βράβευσε τον καθηγητή Δημήτριο Σούλα για την προσφορά του στην Ακαδημαϊκή κοινότητα. Η ομιλία του: 

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να  ευχαριστήσω το ΤΕΦΑΑ της πόλης μας για την εξαιρετική τιμή που μου κάνει σήμερα να με βραβεύσει για την  προσφορά μου  στα Ακαδημαϊκά Τεκταινόμενα του Τμήματος από της ιδρύσεώς του.

Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά προνομιούχο  και ιδιαίτερα ευτυχή αφού ένα όνειρο ζωής, (συγχωρέστε με  για τη χρήση του πρώτου ενικού στην αναφορά μου), έγινε πραγματικότητα.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναφέρομαι στον αγώνα που άρχισε ο ομιλών πριν από 40  περίπου χρόνια το 1979 όταν νεαρός τότε καθηγητής φυσικής αγωγής  ξεκίνησε τον αγώνα του για την έλευση  ενός Πανεπιστημιακού Τμήματος στα Τρίκαλα και πιο συγκεκριμένα του ΤΕΦΑΑ.

Το όραμα αυτό αλλά και όλη η επιχειρηματολογία για την ίδρυση και λειτουργία του ΤΕΦΑΑ στα Τρίκαλα στηρίχθηκε πάνω σε τρία πολύ μεγάλα πλεονεκτήματα που διέθεταν τα Τρίκαλα: στην αδιαμφισβήτητη τεράστια παράδοση των Τρικάλων στον αθλητισμό (δύο παγκόσμια ρεκόρ του  Παπανικολάου  και της Σακοράφα όπως  και άλλων αθλητών), στις πολλές και σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις,  αλλά και στη σπάνια  πολιτιστική κληρονομιά ( Τσιτσάνης, Βίρβος,Καλδάρας, Σαμολαδάς και άλλοι). Δικαίως λοιπόν,  το προσωνύμιο που συνοδεύει τα Τρίκαλα ως ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

Αυτός ο αγώνας   αποδείχτηκε στα κατοπινά χρόνια πολύ δύσκολος από το ξεκίνημά του ακόμη. Τον αρχικό μου ενθουσιασμό τον διαδέχθηκαν οι συνεχείς απογοητεύσεις. Κανένας δεν έδινε σημασία σ’ αυτό  που προσπαθούσα να κάνω. Οι μόνοι που στήριζαν αυτή την προσπάθεια ήταν οι γονείς μου, και η οικογένειά μου, η Βαρβάρα (φιλόλογος) και τα δύο μου παιδιά η Αλεξάνδρα και ο Λευτέρης.  Μετά από λίγα χρόνια προστέθηκε και ο συνάδελφος ο Γιάννης ο Δήμας.

Όμως στα  δύσκολα εκείνα χρόνια είχα την θεόσταλτη τύχη να  μου συμπαρασταθεί ο Τοπικός Τύπος (κυρίως ο έντυπος). Είχα την τύχη να γνωρίσω σημαντικούς ανθρώπους, δημοσιογράφους εκείνης της εποχής, όπως τον αείμνηστο  Λάμπρο Κατσιάμπα, τον Θύμιο Λώλη, τον Μιχάλη Τσαρουχά  οι οποίοι μας τιμούν  με την παρουσία τους σήμερα και τόσους άλλους δημοσιογράφους οι οποίοι μου έδωσαν χώρο να αρθρογραφώ στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων τους.

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε  όπου οι  συνεχείς απογοητεύσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, χωρίς να φαίνεται κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα στον ορίζοντα. Πίστευα όμως ότι κάποια στιγμή οι συμπολίτες μου θα καταλάβαιναν τι ακριβώς τους πρότεινα.

Πράγματι, στις 5  Δεκεμβρίου το 1989 με πρωτοβουλία του Φιλολογικού Ιστορικού Λογοτεχνικού Συνδέσμου Τρικάλων (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.)   και του Γ.Σ.Τρικάλων  έγινε η πρώτη συνάντηση όλων των φορέων του Ν. Τρικάλων στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Τρικάλων. Μεταξύ των αποφάσεων που πάρθηκαν ήταν η συγκρότηση της Επιτροπής Αγώνα.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά και για 5 ολόκληρα χρόνια η Επιτροπή αποτελούμενη κυρίως από τον Περικλή τον Βασιλό, τον Βαγγέλη τον Κλιάφα τον υποφαινόμενο, (οι οποίοι συγκρότησαν την αποκαλούμενη Φιλική Εταιρία),  αλλά και τους Λεωνίδα Ρουμελιώτη, τον αείμνηστο Λευτέρη Σίμο, τον Κώστα τον Κατσίκη, τον Δημήτρη τον Αναγνώστου αλλά και τόσους άλλους,  έκανε ένα αγώνα που όμοιος δεν υπήρξε στην ιστορία των Τρικάλων.

Είχαμε την τύχη  όμως στον αγώνα μας να ηγείται ο Σεβασμιώτατος Τρίκκης κ. Αλέξιος. Θα μείνει αξέχαστη η καθιστική διαμαρτυρία του μαζί με τους Τρικαλινούς στην κεντρική γέφυρα της πόλης. Στον αγώνα μας εκείνο καταλυτικός ήταν ο ρόλος και του  πρώην Δημάρχου Τρικκαίων  κ. Κώστα Παπαστεργίου, τον πατέρα του σημερινού Δημάρχου Τρικκαίων κ. Δημήτρη Παπαστεργίου, ο οποίος είχε εγκατασταθεί σχεδόν μόνιμα στην Αθήνα για τις υποθέσεις του  αγώνα.

Επίσης στον αγώνα εκείνο καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η μαθητιώσα νεολαία των Τρικάλων. Ποιος δεν θυμάται τον σημερινό δήμαρχο  Τρικκαίων μαθητή τότε  με την ντουντούκα στο χέρι να  δίνει τον παλμό των αγωνιστικών συνθημάτων στους μαθητές όλων των σχολείων όλων των βαθμίδων των Τρικάλων;

Και βέβαια μετά από τέτοια παλλαϊκή συμμετοχή και αγωνιστική αυταπάρνηση και επιμονή δεν μπορούσε να μην έχει ευτυχές τέλος αυτός ο αγώνας.

Τελικά στις 13 Φεβρουαρίου του 1994 υπεγράφη η ίδρυση και  λειτουργία του ΤΕΦΑΑ στα Τρίκαλα. Στα παγκόσμια ακαδημαϊκά χρονικά δεν καταγράφεται αντίστοιχος αγώνας, όπου μια πόλη, ένας νομός να απαιτεί αγωνιστικά την έλευση ενός Πανεπιστημιακού Τμήματος στην πόλη τους.

Όμως τώρα ξεκινούσε ένας άλλος αγώνας με νέες  δυσκολίες αυτές  που είχαν να κάνουν με την οργάνωση και λειτουργία του νεοσύστατου Τμήματος. Ενός Τμήματος  που θα ήταν απαλλαγμένο από τα  κακώς κείμενα που επικρατούσαν στα Πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας. Ενός Τμήματος που οι Τρικαλινοί θα ένοιωθαν  υπερήφανοι αλλά και δικαιωμένοι για τον μακροχρόνιο αγώνα που έκαναν.

Πράγματι μετά από 23 χρόνια λειτουργίας του το ΤΕΦΑΑ του Π.Θ. συγκαταλέγεται μεταξύ των καλυτέρων του κόσμου. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου αλλά το αποτέλεσμα μιας αξιολόγησης που έγινε από μια ανεξάρτητη διεθνή επστημονική επιτροπή. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή στο Τμήμα υπάρχουν 4 Μεταπτυχιακά  Προγράμματα.

Ποιοι όμως ήταν οι παράγοντες εκείνοι που συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανάδειξη του ΤΕΦΑΑ ως ένα από τα καλύτερα Πανεπιστημιακά Τμήματα  με παγκόσμια καταξίωση;

Κατά την προσωπική μας άποψη το Τμήμα αυτό μεγαλούργησε και μεγαλουργεί  γιατί η Ακαδημαϊκή Κοινότητα,  το Διδακτικό και Υπαλληλικό  προσωπικό καθώς και οι φοιτητές του  δούλευαν και δουλεύουν  πολύ πάνω από το ΠΡΕΠΕΙ που επιβάλλει η  υπαλληλική  ή η φοιτητική υποχρέωση. Αυτό λέγεται  ΜΕΡΑΚΙ. Πολλές φορές περνώντας  κάποιος από το ΤΕΦΑΑ τις πρώτες πρωινές ώρες μπορεί να δει φώτα ανοικτά όχι γιατί κάποιος τα ξέχασε αλλά γιατί κάποιοι συνάδελφοι δουλεύουν για την εκπόνηση ερευνητικών προγραμμάτων που στοχεύουν στη  φυσική αγωγή καρκινοπαθών, νεφροπαθών, καρδιοπαθών, ατόμων με ειδικές ανάγκες κ.λ.π. Επομένως, όπως διαπιστώνουμε η γνώση του ΤΕΦΑΑ και η επιστήμη που διακονεί  δεν απευθύνεται μόνο στα υγιή άτομα. Ενας άλλος λόγος είναι γιατί η αγάπη των Τρικαλινών γι’ αυτό το Τμήμα είναι διαρκής και εύκολα αντιληπτή από τον καθένα. Δεν υπάρχουν πολλές πόλεις που να δώρισαν στο Πανεπιστήμιο 150 στρέμματα για τη δημιουργία Πανεπιστημιακού Campus.

Ελπίζω και εύχομαι οι  τωρινοί και οι μελλοντικοί συνάδελφοι να συνεχίσουν να δουλεύουν με το ίδιο  ΜΕΡΑΚΙ  και ιδιαίτερα τώρα που η πατρίδα μας περνάει καιρούς δύσκολους. Εκεί ίσως καταξιώνεται περισσότερο  κάποιος, όταν επιβιώνει στα δύσκολα.

Ελπίζω και εύχομαι, και το υπογραμμίζω αυτό, η Διοίκηση του Π.Θ. να συνεχίζει να είναι ουσιαστικός αρωγός του ΤΕΦΑΑ όπως το έκανε μέχρι σήμερα. Το τι σημαίνει ΤΕΦΑΑ για το Π.Θ. μπορεί να το καταλάβουμε από αυτά που είπε σε μια αποστροφή του λόγου του ο πρώην Πρύτανης του Π.Θ. Κώστας Γουργουλιάνης: θα  ήμουν ο ευτυχέστερος Πρύτανης της Ελλάδος εάν όλα το Τμήματα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας παρουσίαζαν την ποιότητα και την ποσότητα του έργου του ΤΕΦΑΑ».

Αξίζει να σημειωθεί με έμφαση ότι το ΤΕΦΑΑ της πόλης μας ήταν το πρώτο ΤΕΦΑΑ της χώρας από το οποίο ανεδείχθη Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και αυτός ήταν ο Καθηγητής Κώστας Μπαγιάτης.

Ως Καθηγητής αυτού του Τμήματος αισθάνομαι εξαιρετική τιμή και συγχρόνως υπερήφανος που ήμουν και εγώ ένα από τα στελέχη του. Πιστέψτε με πως  έζησα και πιστεύω  πως θα ζήσω ακόμη τη διαδρομή ενός υπέροχου, ανεπανάληπτου  ταξιδιού, αυτού που ζει ένας Δάσκαλος με τους Συναδέλφους του, με τους Φοιτητές του, με τα Μαθήματά του με την απρόβλεπτη καθημερινή ζωή  ενός Πανεπιστημιακού Τμήματος….. δεν θα την άλλαζα με τίποτα στον κόσμο…….

Ευχαριστώ τους  υπαλλήλους του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και ιδιαίτερα του ΤΕΦΑΑ, Ευχαριστώ τους Συναδέλφους μου, Ευχαριστώ τους Συναδέλφους μου στην Ειδικότητα του Κλασικού Αθλητισμού Γιάννη Κοντονάσιο, Γιάννη Κουτσιώρα, Βασίλη Βουτσελά,  Ευχαριστώ τους Φοιτητές μου γι’ αυτά που έζησα και ίσως αυτά που θα ζήσω.

 

Σε σας αγαπητοί μου νέοι Συνάδελφοι που σε λίγη ώρα θα κρατάτε στα χέρια σας το πτυχίο   να μείνετε πιστοί  στις αρχές σας. Να ζείτε μ’ αυτές και να τις υπερασπίζεστε κάθε στιγμή της ζωής σας.

 

Ευχαριστώ όλους  σας που είχατε την υπομονή να με ακούσετε.

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ  ΕΛ. ΣΟΥΛΑΣ

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ  ΤΕΦΑΑ  Π.Θ.